เหอๆมาอัพแย้ววววว หลังจากได้กลับบ้านสมใจอยาก กลับบ้านไปคราวนี้ไม่ได้พักเลยอ่า เดินๆๆๆๆๆๆตลอด ไม่อยากจะบอกว่าเดินไม่ได้หยุดตั้งแต่วันจันทร์แล้ว เรื่องมันมีอยู่ว่า หลานของน้ามาที่บ้านเราก็เลยต้องพาเที่ยวแต่มันไม่ได้มีแค่น้านนนนน ที่สำคัญเค้ามิใช่คนไทยยยยยยย แม่เจ้า!!!!!!
อาทิตย์นี้เรากลับบ้านตั้งแต่วันพุธเลยเนื่องด้วยเหตุที่ว่า....ขี้เกียจเรียนแล้ว ก็เลยโดดวันพฤหัสซะเลย อิอิ กลับถึงบ้านเย็นวันพุธ ก้ได้ฤกษ์สปีกเลย เราก็ถามเค้าว่าอยากไปเที่ยวที่ไหนบ้างเราจะได้พาไป คุยไปคุยมารู้ตัวเลยว่า เค้าไม่ได้ทำให้อังกฤษเราดีขึ้น แต่เราจะทำให้ภาษาไทยเค้าดีขึ้น ฮาๆๆๆๆ เพราะเราพูดไทยคำอังกฤษคำ โดยที่ไม่ได้จะกระแดะแต่อย่างใด แต่เพราะมันพูดไม่ได้จิงๆT_T ผิดด้วยเหรอที่ถนัดฟังมากกว่าพูดอ่ะ พอคุยกันพอเข้าใจแล้วว่าจะไปไหนดี เราก็ขอตัวไปเฝ้าพระอินทร์ ขอบอกว่าหลับเป็นตายแบบตายสนิทด้วยความเพลียจัด
เช้าวันพฤหัสอันแสนสดใส(เหรอ) ออกจากบ้านประมาณเก้าโมงครึ่งนั่ง BTS ไปสยามพอไปถึงก็เอาเลยพาเค้าไปเดิน siam dis เค้าก็ช้อปของไปเรื่อยๆ แล้วก็พาเดินไป siam center ต่อ แล้วก็เดินย้อนไปย้อนมา หลังจากนั้นก็แวะกินข้าวที่ s&p พอเติมพลังแล้วก็ไปเดิน paragon อีก ต่อไปก็เดินไปจนถึง central world หลังจากนั้นก็เดินย้อนกลับมาเดินที่ฝั่งซอยต่างๆของสยามต่อ จนถึงมาบุญครองแล้วก็ขึ้นรถกลับตอนเกือบทุ่ม ขอบอกว่าเหนื่อยมากกกกกเพราะแต่ละห้างที่เดินนั้นแทบจะเดินทุกชั้น ทั้งวันมีแต่เดินๆๆๆๆๆ คนอะไรไม่รู้ทั้งเดินทั้งช้อปได้กระจายขนาดนี้ แอบคำนวณเค้าช้อปไปเกือบหมื่นอ่ะ(รองเท้าคุ่เดียวก็ปาไปสามพันกว่าแล้ว)ไม่สงสัยเลยเพราะถามไรไปก็บอกแต่ว่าที่นี่ถูก ก็แน่นอนอ่ะค่าเงินมันต่างกันนี่ เดินตั้งนาน เค้าของเต็มมือ ส่วนเราซีดีหนึ่งแผ่นกับหนังสืออีกหนึ่งเล่มถ้วนT_T โธ่!ชีวิต ไม่เคยเดินสยามได้ละเอียดขนาดนี้เลยตั้งแต่เริ่มเที่ยวที่สยาม เป็นประสบการณ์ที่จะไม่ลืมเลย กลับถึงบ้านตายสนิทหนักกว่าเดิมอีก (ประมาณว่าเอาใครมาฉุดกรูก็ไม่ลุก ยกเว้นทึกกี้ อิอิ)
เช้าวันศุกร์ ตื่นนอนมาโทรหาแอมอันดับแรกโชคดีที่คุณน้องตื่นแล้วก็เลยนัดกันว่าเก้าโมงจะไปวัดพระแก้วกันแล้วก็โทรบอกแม่นางทันจี กว่าคุณน้องแอมจะขับมารับก็เกือบเก้าโมงครึ่งตอนแรกคิดว่าขับเลยไปสุไหงโกลกแล้ว เหอๆ กว่าจะถึงวัดก้เกือบเป็นเวลาที่พระอาทิตย์ตั้งฉากกับหัวกรูพอดี ลงจากรถซึ่งจอดได้ใกล้มากกกกกกกกกกว่าจะเข้าวัดได้ สีผิวได้ทำการเปลี่ยนตัวเองทันที จากขาวบ้างกลายเป็นเกือบแทนออกแดงๆด้วย แสบมากกกกก ดูซูเค้าไม่กลัวแดดเลยอ่ะ ตอนเดินดูจิตรกรรมฝาผนังเราสามคนก็เดินหลบอยู่ในร่มส่วนเค้ากลางแดดเลย เปรี้ยงๆด้วย เดินไปทางไหนถ้ามีแดดเราจะวิ่ง(เหมือนคนบ้าเลยอ่ะ)หลังจากที่เราไม่สามารถทนอยู่ในวัดได้นาน เนื่องจากร้อนมากกก(เหอๆเค้าวัดแล้วร้อนอ่ะ) แอมก็เลยตัดสินใจพาไปเดินเล่นที่มหาลัยเราก็เลยถือโอกาสนัดเจอลูกชายทันที ตอนแรกแอมบอกว่าลูกชายเหมือนจอห์น เลนน่อน เราก็แบบว่าจิงอ่ะ แต่พอเจอแล้วทำเอาพุดไม่ออกเลย เออว่ะ เหมือนจิงๆ พี่จอห์นก็พาพวกเราไปเดินดูหอศิลป์ของพวกเด็กเด๊ก ข้างในก็มีงานศิลป์สวยดี แต่เราชอบที่มันเย็นๆอ่ะ แล้วก้ไปหอศิลป์ของจิตรกรรมซึ่งเป็นคณะของพี่จอห์น เหอๆอยากจะบอกว่าเราดูรูปภาพไม่เป็นอ่ะ ไหนๆก้มาแล้วดูก็ได้ฟระ เดินได้ซักพัก พี่จอห์นก็ขอตัวไปเรียน (แกเข้าเรียนด้วยเหรอ) แล้วเราก็ข้ามเรือไปฝั่งตรงข้ามเพื่อไปช้อปต่อ ได้นาฬิกา livie มาเรือนนึง แล้วก็ซีดีคอนดงบัง (มาได้ไงไม่รู้) แล้วก็พวงกุญแจ เป้ของมด แอมกลับไปก่อนเลยเหลือกันสามคน นั่งตุ๊กๆไปลงสนามหลวงแล้วก็นั่งสาย 70 ต่อ ตอนแรกเค้าบอกว่ารถขึ้นทางด่วนเราก็ว่างงั้นต้องเร็วแน่แต่...เร็วชิบ... รถโคตรพ่อโคตรแม่ติดมากมาย เบียดด้วย ดีนะที่ขึ้นต้นสายเลยได้นั่ง ถ้าได้ยืนนะขอลาตายดีกว่า พอลงทางด่วนเราก็ลงบางลำพู ส่วนหวานไปลงเดอะมอล์ แล้วเราก็เดินช้อปที่บางลำพูต่อ เอาเอ็มพีกุ๊กไปซ่อมด้วย เหลือสองคนอีกแล้ว ม่รู้จะชวนคุยอะไรอ่ะ ดูเค้าจะคุยเก่งด้วย ก็แถๆไปเรื่อยๆสุดความสามารถ สุดท้ายก็ได้กลับบ้าน เหนื่อยมากกกกกก เราก็เล่าให้แม่ฟังว่าเค้าอยากมาเรียนต่อเมืองไปแล้วอาจเป็นที่ศิลปากรด้วย(เนื่องจากโดนเป่าหู อิอิ)แม่ก็บอกว่าถ้าซื้อหวยนะถูกไปแล้ว ก็แน่หล่ะไปกับเด็กศิลปากรตั้งสามคนไม่เชียร์มอ.ตัวเองแล้วจะเชียร์มอ.ไหนอ่ะ แต่ถ้าเค้ามาเรียนจิงๆแล้วมานอนที่บ้าน...ปุ้ยตาแกมั้งแล้วนะ โชคดี...
เช้าวันเสาร์เตรียมตัวกลับมอ.ไม่อยากกลับเลยแต่มันจำเป็นงานมันเยอะๆๆๆ
กลับบ้านครั้งนี้ไม่ได้พักเลยอ่า เหนื่อยมากกกก เดินๆๆๆๆๆๆออกจากบ้านตลอด เหอๆแต่ก็ยังดี นานๆได้ออกไปช้อปเต็มที่เลย ที่สำคัญไม่ใช่เงินตัวเองด้วย อิอิ ได้ฝึกภาษาด้วย(ฝึกภาษาไทยให้เค้านะ)
เสียดายจังที่ไม่ได้เจอเพื่อนอ่า....อีฟเค้าก็เสียดายที่แกไม่ได้มานะT_T
edit @ 2007/09/09 10:30:34
edit @ 2007/09/15 10:49:47
